سبکشناسی معماری، شاخهای از تاریخ و نقد معماری است که با بررسی عناصر بصری، تناسبات، مصالح، تزئینات، و رویکردهای فضایی، آثار معماری را در دستههای مشخصی قرار میدهد و تحولات فکری و فرهنگی هر دوره را بازتاب میدهد. در معماری ایران، سبکشناسی به دورههای متعددی تقسیم میشود که از معماری پیشازتاریخ و هخامنشی (با ویژگیهایی چون ستونهای بلند و تالارهای ستوندار) شروع شده و به معماری ساسانی (با طاقهای ضربی و گنبدهای آجری)، معماری اسلامی (با مساجد چهارایوانی، گنبدهای دوپوش، و کاشیکاریهای معرق) و معماری قاجار و پهلوی (با تأثیرپذیری از معماری اروپا و تلفیق با عناصر سنتی) میرسد. در سطح جهانی نیز سبکهایی مانند کلاسیک، گوتیک، رنسانس، باروک، نئوکلاسیک، مدرن، پستمدرن و دیکانستراکشن هر کدام با ویژگیهای هندسی، سازهای و مفهومی مشخص، دورههای مختلف تاریخ معماری را رقم زدهاند. سبکشناسی نه تنها به درک بهتر آثار تاریخی کمک میکند، بلکه برای معماران امروز نیز منبعی غنی از ایدهها و رویکردهای طراحی محسوب میشود و با شناسایی الگوهای موفق، امکان تداوم یا بازتفسیر آنها در پروژههای معاصر فراهم میآید.